Het jongetje dat bijen at

In CC het Buurthuis in Egem werd op maandag 22 juni 2026 het biografische boek ‘Het jongetje dat bijen at‘ van Gilbert Nyatanyi voorgesteld. Ik was er graag bij en schreef voor de VWS-blog een kleine beschouwing.
Die kun je hier nalezen:
https://blogvandevws.blogspot.com/2026/06/het-jongetje-dat-bijen-at-de.html

En kijk ’s aan wie we daar hebben… Ook ondergetekende kreeg van “Het Jongetje dat bijen at” een heel mooie opdracht te lezen in zijn exemplaar.

Facebook-bericht van Woe 24/6/2026

Zwermkoorts van Kristien Dieltiens

Op zaterdag 20/6/2026 werd in haar thuisdorp Beernem, waar ze sinds 1995 woont , ‘Zwermkoorts’ het nieuwe én erg intrigerende boek van – laat ik maar ’s wat literaire superlatieven bovenhalen –  de begenadigde rasschrijfster Kristien Dieltiens voorgesteld.

Voor ‘Dun lied donkere draad’, de VWS-blog schreef ik een verslag dat je via onderstaande link kunt nalezen:

https://blogvandevws.blogspot.com/2026/06/voorstelling-zwermkoorts-in-beernem.html

Genoeg te zijn!

Genoeg… Het enige dat ik altijd heb gewild is om genoeg te zijn

‘The second woman’ blijft nazinderen’
Sta mij toe om hier nog even terug te komen op de verbluffende acteerprestatie van Natali Broods!

Zondag laatst 14 juni 2026 hadden we het geluk om in het ochtend-tijdsslot vanaf 9:00 uur een flink stuk van de theatermarathon ‘The Second Woman’ mee te maken. En wat een theaterfestijn is dat geworden! In de Gentse Vier Nul Vier speelde Natali Broods gedurende 24 uur het opmerkelijke stuk van de Australische theatermakers Nat Randall en Anna Breckon. Het tweetal koos in 2016 losweg een tiental minuten durend fragment uit de film ‘Opening Night’ van John Cassavetes en maakte er een eigen versie van.  Sindsdien was hun korte Cassavetes-interpretatie al wereldwijd en op tal van andere plaatsen te zien. Na Australië volgden onder meer New York, Londen en Amsterdam. En nu dus in Gent.

Vanaf zaterdag 16:00 uur dus zette de actrice haar eigen versie van ‘The Second woman’ neer voor een publiek dat met de minuut zwaarder onder de indruk kwam. Vierentwintig uur lang vertolkte Broods in de Vier Nul Vier de rol van ‘Virginia’ die in steeds het zelfde roodoplichtende decor ‘Martin’ op bezoek krijgt. Niet minder dan honderd mannen (af en toe non-binair of queer) die gestalte geven aan de figuur van Martin komen om het kwartier bij haar binnenvallen. Er wordt gelachen, gegeten (“noodles uit zo’n doosje”) en gedanst… Bij de ene versie van Martin gebeurt dat al klunziger dan bij de andere. En er wordt vooral gezocht naar een manier om afscheid van elkaar te nemen. Het tekst-fragment is – toch wel typisch Cassavetes – een zoekende dialoog die tussen Virginia en Martin een complexe, prangende en doodlopende liefdesrelatie blootlegt. “Ik verdien je niet” zegt Virginia in één van de eerste scènes. Wat daarna volgt is een opeenvolging van woorden en frasen die over elkaar heen schuren… En nog Virginia: “Genoeg… Het enige dat ik altijd heb gewild is om genoeg te zijn”.  Dit stuk gaat over de moeilijkheid van mensen om elkaar echt te bereiken. Mensen die elkaar niet begrijpen. Mensen die van hun communicatie een zachte karikatuur neerzetten. Na de wilde dansscène zet Virginia haar tegenpersoon Martin (die in honderd gedaanten voor ons oog mag verschijnen) abrupt aan de deur. Met de ene Martin heb je al meer deernis dan met de andere…

‘The Second Woman’ liet ons intens genieten van een hoogstandje van een top-actrice waarvoor we alleen het diepste respect kunnen hebben. Diepe, diepe buiging!

The Second Woman bij Vier Nul Vier

Facebookbericht van Di 16/6/2026

Axioma, een Jotie-gedicht

Misschien zal dit voor sommigen als een bekentenis klinken maar ik ben persoonlijk altijd en al zowat mijn hele leven een “intense” fan geweest van de poëzie van Jotie T’Hooft. Nu de Jotie T’Hooft-poëzieprijs dit jaar werd opgehangen aan het feit dat Jotie op zaterdag 9 mei 2026 zeventig (70!) jaar zou geworden zijn, stuurde ik toch ook maar ’s een “Jotie-gedicht” in. Wat dat natuurlijk ook mag zijn, een “Jotie-gedicht”. En kijk één van mijn nieuwste gedichten “Axioma” haalde de toptien waarmee deze jongen – gezien het aantal inzendingen – vanzelfsprekend ook al erg opgetogen was. Het fraaie boekje dat n.a.v. de prijs werd uitgegeven is nog steeds verkrijgbaar. Meer info via onderstaand Schaal van Digther-bericht. Mijn gelukwensen overigens aan alle winnaars, Rita Van Hauwermeiren op kop, genomineerden en deelnemers! Veel dank ook aan Tom Bruynooghe die mij tijdens mijn voorbije vakantie het wedstrijdboekje toestuurde.

https://digther.blogspot.com/2026/06/poezieprijs-jotie-thooft-de-laureaten.html
Facebook-bericht van woe 10/6/2026

#jotiethooft #jotiethoofpoëzieprijs #ritavanhauwermeiren #deschaalvandigther #tombruynooghe

Dikke proficiat Jotie!

Als een handje woorden uitgestrooid op wit papier

Een tijdje geleden las ik “Wit” het kleine maar intense rouwboekje van nobelprijswinnares Han Kang uit 2017.

Een notitie daaruit:

‘Het valt me niet zwaar gevoelig te zijn, ik vind het ook niet zwak. Dat ik zo fragiel ben, maakt juist dat ik méér leef’

En zo is dit boekje wat het is geworden: “Als een handje woorden uitgestrooid op wit papier”.

Waarom Han Kang de Nobelprijs Literatuur won (Art. De Standaard)

#demanmetdeleesbril

Het eerste literair salon van Luchtmens

Zondag laatst 8/2/2026 was ik een van de blije genodigden tijdens het eerste literair salon van ‘Luchtmens‘ Edward Hoornaert. En zo kan men zich een uitstekend geslaagd literair salon nog het best voorstellen: een zondagvoormiddag met dichters die zich een voor een lieten inspireren door een vooropgezet thema. Dit keer was dat het thema van ‘de halfslaap’ én het gedicht ‘Visser van Ma Yuan’ van Lucebert.

Hier kun je het volledige bericht nalezen:
Het eerste literair salon van Luchtmens

Denkend aan Guido Dobbelaere

Het bericht werd met meer foto’s ook geplaatst op ‘De Schaal van Digther‘ en op ‘Dun lied donkere draad‘, de blog van de VWS-Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers

Gelukkig nieuwjaar!

De Torens van Anselm Kiefer in de duinenvlakte van Museum Voorlinden.

Mag ik jou, mag ik jullie voor het nieuwe jaar alweer het allerbeste wensen. Ja, hoor, natuurlijk, wel zéker mag ik dat. Veel moois gewenst en voor dingen om naar uit te kijken in een zo gezond en creatief mogelijk 2026!!!

Eindejaarswens

Troost in schoonheid, een hand te vinden
die zichzelf op een schouder legt.

Wijsheid aantreffen bij wie traag
en intens naar de dingen kijkt.

Koesteren wat verloren gaat in wat blijft.

De verte zoeken tussen de woorden en
een ander toewensen wat je zelf wil vinden!

© Paul Rigolle
www.paulrigolle.be

#2026 #gelukkignieuwjaar #nieuwjaarswens #magikjullie #magikjou #schoonheidvoordedagen #hetjaar2026

Facebook-bericht van 1/1/2026

Verdraaide liefde in Drongen

Collage van de voorstelling. Van LnrR en van boven naar onder: gesprek met Paul Rigolle, Leo Peeraer, Jan M. Meier en Groepsfoto met Antoon Van den Braembussche, Jan M. Meier, Diane Ruthgeerts, Paul Rigolle, Johan Clarysse en Niels Poppe.

Het was fijn om zaterdag laatst 20/12/2025 een gesprek te mogen hebben met Jan M. Meier. En dit in het lieflijke landgoed De Campagne in Drongen waar onder warme belangstelling “Verdraaide liefde” de nieuwste dichtbundel van Jan werd voorgesteld. Vandaag publiceert De Schaal van Digther met veel plezier onder de titel “In het letterlabyrint van de liefde” de inleiding van Antoon Van den Braembussche.

Groepsfoto: Antoon Van den Braembussche inleider/Jan M. Meier/Diane Ruthgeerts, Paul Rigolle, interviewer/Leo Peeraer van Uitgeverij P/Johan Clarysse – ART PAGE beeldend kunstenaar/ en Niels Poppe met handpan.

Facebook-link van 22/12/2025

De inleidende tekst van Antoon Van den Braembussche kunt u onder de titel “Het letterlabyrint van de liefde” hier nalezen:
https://digther.blogspot.com/2025/12/in-het-letterlabyrint-van-de-liefde.html

In gesprek met Jan M. Meier


Reflecteren over leven en dood met Jeanne Boden

Woensdag 17 December 2025
Over ‘De Grens’ van Jeanne Boden


Blogbericht van dinsdag 17/12/2025
Facebook-bericht van dinsdag 17/12/2025

Nu we weer met rasse schreden op weg zijn naar alweer een nieuw jaareinde worden we naar gewoonte her en der overspoeld door mensen, magazines en websites die met allerhande jaarlijstjes in de weer zijn. We houden nu eenmaal van overzichten die ons het gevoel geven dat we een flink deel van ons lezend, kijkend en luisterend leven onder controle kunnen houden. En eigenlijk – waarom het niet toegegeven – ben ik zelf nauwelijks een haar beter. Achteromkijkend merk ik dat ik in het voorbije jaar alweer flink wat bij elkaar gelezen heb. Al is dat vanwege allerhande persoonlijke schrijf- en andere activiteiten toch altijd weer minder dan ik had gehoopt.

Ik kwam thuis in ‘Dius ‘ van Stefan Hertmans, ‘Lessen’ van Ian Mc Ewan, ‘Waak over haar’ van Jean Baptiste Andrea, ‘De Wedstrijd’ van Koen Dhaene, ‘De lange droogte’ van Cynan Jones en verbleef lange tijd in het ‘Paradijs’ van Abdulrazak Gurnah … Ik las in enkele inhaalbewegingen klassiekers als ‘Verdriet is het ding met veren’ en ‘De jongen in de gestreepte pyama’ van Jon Boyne.

In dit zeer onvolledig overzicht is er wel één boek waarbij ik hier absoluut wat uitgebreider wil ingaan. Dat is een boek dat wat verrassend op mijn leespad kwam maar mij tijdens mijn lezing nauw aan het hart is gaan liggen. Ik heb het over ‘De Grens’ van de sinologe Jeanne Boden. In een zacht-biografisch getint boek van 305 bladzijden gaat ze in op haar lange persoonlijke geschiedenis met China, het land waar ze haar hart en ziel aan verloren heeft maar waar ze ondertussen zo goed als niet meer welkom is. Maar ook de ijkpunten die haar in haar eigen leven getekend hebben gaat ze niet uit de weg.

De ondertitel van ‘De Grens’ luidt zeer ter verduidelijking: “Een reflectie over de dood, rusteloosheid, schoonheid, Europa en China” en dat is ook wat het boek voor mij zo boeiend maakt. Je kunt ‘De Grens’ lezen zoals je een roman leest, maar netzogoed lees je een biografisch verslag over een leven als een licht politiek getint pamflet over China en wat er onder Xi van geworden is. Jeanne Boden die eerder al talloze essayistische boeken over China schreef geeft je een inkijk in haar vele verblijven en ervaringen en maakt in dit boek met groeiende gemengde gevoelens een balans op van een liefde voor een land die ondanks alles nooit is overgegaan.
‘De Grens’ is een boek dat veel mensen kan aanspreken die ervan houden om te reflecteren over leven en dood. Het boek is dan wel gepubliceerd in 2024 maar het blijft, wat mij betreft, een absolute aanrader.

Als illustratie het stukje waarmee het boek eindigt:

Misschien groeit er op een dag een twijg uit mijn arm en word ik een boom met een hoge stam en knoestige, knobbelige, kronkelende vertakkingen en een hoge weidse kruin tot in de hemel, zo hoog dat ik heel diep kan ademen en mijn takken kan uitstrekken tot aan de einder. Of misschien ben ik dat al.”

Website Jeanne Boden: www.jeanneboden.com
De auteur is ook actief als plastisch kunstenaar: www.jeanneboden.art