(Inleiding tot)

Kijken kent veel vormen: In koffiedik
en spiegels. Kat uit boom, blind op feiten.
En nog is niets genoeg. Gulzig tasten beelden
in ons toe. Het lichaam een groter oog dat
doorheen het optisch bedrog der wereld draaft.

Overal en nergens. In spiegelzaal en knekelhuis.
Overal en op alle plaatsen groeit en krimpt,
vindt men wel een scherf die van de spiegel
van de wereld stamt. Niet langer op waar 
of waarom komt het aan wel op hoe men kijkt.

Want kijken is een keuze die men slechts met pijnlijk
precieze pijn en leren leven met die pijn
onder ogen krijgt. Om te zien wat men ziet.
Om te zijn wat men al of niet wil zijn, moet men
in de polsen van nu en nooit en vroeg of laat

snijden met het beste mesje.

© Paul Rigolle