("Etser 1")  

Lang was het stil. Stil als een taal die slaapt,
etmaal in een seizoen dat nooit zoveel traagheid
kent als men het heeft gedroomd. Stil als tijd
die ongemerkt in een gezicht heeft uitgehaald.                      

Hoe men op een dag de toon, de toets, het barre land
terug moet vinden, dat is wat hem voor ogen staat.
Mager, roerloos, takken uitgesneden in het ochtendlicht,
heffen zijn armen zich naar de hemel op.                         

Het lijkt op een gebed voor wie hem niet verstaat.
Dit is de ochtend van het blind gebaar, hij breekt het licht
weer aan. Om alles wat wit zal zijn, om tijd die met hem
verstrijkt, wil hij blijven tot het sneeuwt.

© Paul Rigolle, 2006-2013