Chemie, een gedicht van Paul Rigolle

Chemie

(Too Late Blues 1, 'Vertraagde brieven aan John Cassavetes')

Herinneringen zijn niet van ons maar van een chemie
die ons maar op te schrijven heeft. Tijd maakt zich
in jaren op maar wat eerder uit het gezicht verdween,
raakt nooit volledig opgelost. Een geur, een blad
een beeld, het kan voldoende zijn om los te slaan
wat in ons als in steen gebeiteld zat. Dingen die niet
te rijmen zijn vinden jaren later uitkomst bij elkaar.
Winter kantelt al en keert zich om. Geheugen spreek
en haal weer op, herhaal wat niet verloren ging.

Harkend met lichtmis in de sneeuw valt alles weer
met alles samen. In mijn handen ligt opnieuw de schaar.
Het bericht geknipt, het lijkt futiel: jouw dood
staat in de krant. Alweer een man die ergens, even,
op een plaats bestond, namen droeg die een ander
heeft genoemd. Maar kranten zeggen niks over
waar het echt om gaat. Kranten verknallen het,
drukken achterover in al hun haast, houden
zelden vast wat langer dan een datum duurt.