Het Hart van Bitossi
De wielerbladzijden van Paul Rigolle...

   

Frankfan
("de laatste doet hier vroeg of laat 
en ooit 'ns een keer het allerlaatste licht uit!")

Fijn gebaar ('Frankfan for ever')
Als één van de allerlaatste Vdb-fans die nog het licht niet heeft uitgedaan ('er moet al een tsunami voorbij komen voor ik de arme verweesde jongen echt in de goot laat liggen') las ik op 29/01/2005 navolgend bericht. Het was van Nico Vanhee en het stond in het Nieuwsblad:

"Fijn gebaar van de coureurs van T-Mobile. Ulrich en co storten 30.000 Euro voor de slachtoffers van de vloedgolf in Zuid-Oost-Azië. Elke renner legde 50 cent opzij per afgelegde trainingskilometer. Ook Frank Vandenbroucke volgt deze mooie geste en zal 50 cent betalen per getrainde kilometer. Hij zal zijn 4 euro eind deze maand overschrijven op de rekening van Tsoenami12-12."

Na het lezen van het bericht stond als vanzelf de fijnste glimlach op mijn gezicht. Gelukkig gaat het volgens een bericht van vandaag dat op bladzijde 430 van Teletekst staat, intussen al heel wat beter met Frank! Nu de meeste van zijn ploegmaats en collega's al aan competitie toe zijn heeft onze Frank met enkele weken vertraging eindelijk het trainingskamp in Calpé bereikt.

Die auto die verleden jaar met Putte-Kapellen in brand vloog, moest, zo denken wij, nog eerst worden hersteld. Maar veel haast heeft Frank nog niet. De klassiekers? Ach, waarom ook. Aan het Laatste Nieuws liet ie daarover het volgende weten: "Misschien ben ik op niveau tegen de Waalse

klassiekers. Eerder zeker niet.  Maar in mei en juni zijn er ook supermooie koersen... Ik beperk mijn training hier tot twee à drie uur per dag. Pure basistraining, ja, aan mijn conditie werken. Ik heb veel te lang niet kunnen fietsen. Het heeft geen zin om me nu te forceren."    Misschien moeten jij en ik dat ook 'ns aan onze eigen werkgever proberen te verkopen. Kunnen we samen met Frank wat gezellig gaan vrijwielen in Calpé! (Donderdag 3/2/2005)(Zie ook "Het hart van bitossi")

Nee Frank
Weg, zeg ik. Scheren jullie zich allemaal maar als de bliksem weg! Weg met die camera’s… Wij hebben ook onze verbeelding, mijnheer. En die laat echt niet te wensen over. Al die heisa is er voor niks nodig. Een kolommetje in de krant, dat had voor ons allang volstaan. Zeg nu zelf. Wie heeft er al ‘ns geen ruzie… En elk leven is lang genoeg om er een paar heel zotte dingen in te doen. Stommiteiten, Bêtises ja. En al die auto’s… Jeetje. Jongens toch. Alsof de Westhoek, na de Vallei met al die grote woorden nu ook al een Far West met hoofdletters geworden is. Hoe het gegaan was? Tja mijnheer, daar vraag je iets. We stellen ons dat voor hé. En elk op onze eigen manier, mag dat even, ja. Dat er een schot geklonken had in het plafond? Weetikveel of het zoiets was. “Er zijn in elk geval geen strafbare feiten gepleegd”, zei de politie achteraf… Dus zo erg zal het nu ook weer niet zijn geweest… Buurman Twee, die er de hele tijd zwijgend bijstond, schudde mistroostig het hoofd. Zo’n schoon meiske… En met zo’n wild karakter te moeten accorderen, dat kon nooit goed gaan. Vroeg of laat moest dat er van komen… En nu Frank, hoe moet het verder nu? Wij die met velen zijn, wij hadden voor jou net iets anders voor ogen, Frank. Niet hetgeen wat we konden vrezen maar iets met meer waardigheid. Iets voor binnen een jaar of vijf. Iets als een waardig afscheid. Niet meer als die hoogvlieger van weleer maar meer als de goeie middenmoter, die je zonder veel moeite had kunnen zijn. Met af en toe een uitschieter. En dan adieu. Maar dat dat nooit jouw stijl kon zijn, we hadden het kunnen weten.? Maar zoals nu? Nee, Frank…
(Dinsdag 27/07/2005)

Geval
Frank Vandenbroucke is verdoemd! In mijn lange jaren van wielergekte heb ik nooit een coureur gekend die zo (of ie nu rijdt of niet) tot de verbeelding blijft spreken… Eigenlijk is geen-mens-op-een-fiets in staat om al die “scherpgestelde verwachtingen” op de schouders te blijven dragen. Mooie staaltjes van “hoogspanning” kunnen in dit prille wielerseizoen (vol eerste gewin en kattengespin) nu al worden aangetroffen op het forum van de Vdb-online-site.
De stemming aldaar wordt al als “depri” ervaren wanneer Vdb in de tweede rit van een “ordinaire” voorbereidingswedstrijd (“Challenge Illes Balears”) 1’12” verliest. En ik die dacht dat in deze dagen alleen een vorm van sereniteit ons godenkind uit Ploegsteert vooruit kon branden…
Grappig vind ik wel de vertaalkronkel die we vandaag op de officiële Vdb-site te noteren krijgen: “Geval van Frank maar morgen moet hij normaal starten”.
Inderdaad: Vdb is gedoemd om een geval te blijven, zelfs als ie valt…
Woensdag 5/02/03 - 7:30

Terug naar Het hart van Bitossi

©Alle teksten Paul Rigolle 2003-2005 - Contact