woensdag, juni 18, 2008

Pramen

Zelfs krijgers van vele papieren oorlogen – wieleroorlogen en andere - laten zich tegenwoordig niet meer pramen. Ondanks hen... Ondanks ons en ons digitaal geleuter. Ook wielergabber Patrick Cornillie heeft zijn voorbehoud opzij gezet en is schoorvoetend toegetreden tot de orde van de punt.be-ërs: www.patrickcornillie.be. Een stek om voet bij stuk houden. En om verbaasd bij te staan hoeveel wieler- en ander werk die Cornillie in de voorbije jaren Streuvelsgewijs al heeft weten te verzetten.

Labels: ,

donderdag, april 03, 2008

Kleine tovenaar




















Donderdag laatst maakten we in Brugge de doortocht mee van Ames grises-auteur Philippe Claudel. In een mooie alliantie tussen Lumière.be en Boekhandel De Reyghere werden in cinema Lumière zijn laatst vertaalde boek (Het verslag van Brodeck) en zijn eerste film (Il y a longtemps que je t’ aime) voorgesteld. Al boeken lang staat Philippe Claudel als niet één garant voor ouderwets en toch nog intelligent leesplezier. Dat de cineast in Claudel nu ook de auteur naar de kroon kan steken heeft ons in Brugge blij verrast. Il y a longtemps que je t’ aime is in ongure Fitna-tijden een frele film over een lastig onderwerp en Kirstin Scott Thomas, die noem ik met heel veel graagte voor de rest van haar (en mijn) dagen, één van mijn allerlaatste muzes.

Terloops nog bedacht toen Philippe Claudel mijn eigen exemplaar van Het verslag van Brodeck zat te signeren:

Dat zo’n kleine tovenaar er zo verdomd gewoon kan uitzien!

Extern:
De site van Philippe Claudel en die van de film.
Recensies Il y a longtemps que je t’aime op de K.u.t-site en Movie2Movie. Recensie over Het verslag van Brodeck bij het Parool en een interview met Claudel bij 8weekly. En ja, niet te vergeten, ook nog de foto's van het bezoek aan Brugge.

Labels: , ,

vrijdag, december 21, 2007

Nat

Citaat/Citaten

“Het leven dat ik leid, dat ik heb mogen leiden, is een vakantie. Ik beschouw de dood als het einde van deze vakantie. En tot het zover is leef ik met volle teugen. Je hebt mensen die halverwege hun vakantie al zeggen: “Jakoba, die handdoeken niet gebruiken want dan zijn ze nat als we terugreizen.” Ik maak alles nat tot de laatste seconde.

Aster Berkhof (87 ondertussen) bij Margot Vanderstraeten
De Morgen - Woe 19/12/2007 : “We moeten tegen de absurditeit in opstand komen

In de reeks: Vandaag begin ik aan mijn eigen winter...

Labels: ,

vrijdag, december 14, 2007

Schelp

Met nieuwsbrieven is het, ook al kun je ze niet missen, net als met de meeste andere dingen. Tussen het vele grut zit af en toe een kleinood van een schelp die glanst. W.V. (de enige echte Willy Vynck) mag ons bijvoorbeeld altijd verblijden met zijn boodschappen vol miljoenen foto’s. Ook de nieuwsbrieven van Stefaan Beyst zijn een ander uitstekend voorbeeld van iets wat nooit lang ongeopend kan blijven. Recent vertaalde Beyst in "Verstrooide resten van liefde, van wereld" opnieuw gedichten van Carlos Barbarito. Het resultaat is meer dan een nieuwsbrief waardig.

Wat men weet en wat men niet weet.
De splinter, de paradox, de spoor.
De hand kneedt wat de mond niet zal eten.
De mond bijt wat hij zou moeten kussen.


En de rest doet daar niet voor onder!

Extern:
Verstrooide resten van liefde, van wereld
Stefan Beyst-site
Carlos Barbarito

De vertaling van "Zeven winters" staat ondertussen
ook op de blogbladzijden van Carlos Barbarito zelf.


Labels: ,

zondag, juli 29, 2007

Een lek in het zwijgen





















Terug van naar Watou geweest. Bijna is het een zelfstandig werkwoord op zich geworden. Ik-ga-naar-Watou, jij-gaat, met-zijn-allen-gaan-wij-naar-Watou… De editie 2007 is, schrik niet, alweer de 27° in de reeks. Volgens sommigen die mij, zoals Luk Lambrecht bij Knackblogt, dit jaar naar Watou zijn voorgegaan is het de puntigste editie van de voorbije jaren. We willen het graag geloven maar Watou lijkt ons na een kwarteeuw alleen nog maar wat harder op weg om op veiligheid te spelen. Daar is niks mis mee. Een succesformule hoeft niet teveel beproefd te worden, zal men ten huyze Mandelinck met de jaren al wat vaker hebben gedacht. Zeker als na afloop ook het Grote Subsidiemonster van een verslag, en van eten, voorzien moet worden. De gedichten in Watou, dit keer mooi gepresenteerd als een bladzijde van een opengeslagen en scharnierend boek, een schrijn, zijn best sterk en ook het plastisch werk weet ons bij momenten zelfs helemaal in te pakken. En toch valt er op ons vertrouwde landelijke pad tussen Grensland en Douviehoeve nu ook weer niet zo heel veel grensverleggends aan te treffen. Op vijf a-museale locaties, zoals dat ook in de dorpen van Vlaanderen zo mooi is gaan heten, lijkt het alsof we de dingen moeiteloos terug kunnen vinden waar we ze bij vorige edities hadden verlaten. Wat in Watou ook dit keer het hart breekt is wat het altijd al heeft gebroken. In de kubus is dat “Bres III”; Nolens op zijn best (“Het is een prachtig boek. Het faxt ons woedende weeshuis/Naar mensen met vaders gezegend.”). Hans Groenewegen (“adembenemende, beneem mij de adem vandaag nog niet”), Anton Korteweg (“Er rent maar een lichaam van benen”), Camillo Sbarbaro (“Zwijg, ziel, moe van het genieten en het lijden”)… Verhelst, Kopland, Claus, Kusters, Buelens, Gruwez, Jooris, Van Leeuwen, Kusters, Hirs, Hoorne, De Jong… ze zijn present. De afgemeten stem van Dirk Roofthooft, die een aantal gedichten leest, is niet onaangenaam om te horen maar geef ons, als we mogen kiezen, toch maar, zoals in eerdere edities, het onprofessionele hortende gestamel van de dichters zelf. Van het plastisch uitgezette werk maken een aantal dingen een ongewone indruk. Melik Ohanian in de brouwerij, Diego Perrone met La Stanze dei centro re che ridono (honderd portretten van lachende koningen), de lange lach in de zwarte doos van Lara Favaretto (het geluid van de hamer!), Yoko Ono (“We are all water”), de spiegelballen van John Armleder… Maar dé verrassing is wat ons betreft het Hopperachtige benzinestation van Job Koelewijn dat in de Douviehoeve volledig uit met vijzen doorboorde boeken is opgetrokken. De kunstenaar offerde voor zijn werk,(“Sanctuary”), in een zen-achtige poging tot onthechting, de inhoud van zijn eigen boekenkasten. In al zijn verstilling lijkt het hier te willen schreeuwen: Weg met die onvrijheid van al die boeken… Weg met datgene waarin we zo sterk geworden zijn, het gratuite, hersenloze opzuigen en –zingen van het cultuurproduct als was het benzine…

Wat voor ons een hoogtepunt is hoeft dat evenwel niet te zijn voor een ander. Ook dat is de vrijheid van Watou. Het plastische luik – dit keer geselecteerd door Giacinto Di Pietrantonio, directeur van het Museum van Bergamo in samenwerking met Lieven Declerck - zorgt in Watou wel vaker – en, kan het toeval zijn, veel meer dan de gedichten - voor animo. De manier waarop wij het beeld hanteren… De reflectie op het eigen kijken… Voortdurend op het verkeerde been gezet te worden, daar is, ook na al die jaren, niet iedereen evengoed op voorzien. Wat dat opgeblazen werk nu eigenlijk was, een hamer, een anker of zoals door de artiest zelf bedacht een paddestoel vol gifgas… Dat was, wat aan het eind van ons bezoek de leden van een koffiekransje losgeslagen culturele dames zich ge(re)animeerd stonden af te vragen. Het ging om “Halben Fliegenpilz”, een werk uit polypropyleen van Carsten Höller… Normaal zou het volgens de kunstenaar gevuld moeten zijn met gifgas, vertrouwde de jonge suppoost van dienst ons toe. Nu, tja, is het alleen maar lucht, dacht hij. Gifgas hebben we inderdaad ook dit jaar in Watou niet geroken. Geen sprakeloosheid, geen verstomming werd ons deel. In de allerbeste momenten noteerden we af een toe een lek in het zwijgen (naar het vers van Hans Faverey). Slotsom: In Watou krijg je ook dit jaar een stortvloed aan beelden aangereikt maar het mooiste is en blijft – uitgaande van de kracht van het eigen beeldend vermogen – daar zelf mee aan de slag te gaan. Ook dit jaar hebben we de Poëziezomer niet zo heel anders dan anders ervaren. De formule heeft haar deugdelijkheid bewezen. Het lijkt erop dat men aan dit principe liefst niet teveel meer wil tornen. In Watou heeft men het keurig voor elkaar. Het gedicht de volière van Luuk Gruwez hangt er ter uitleiding ook in het echt naast … de volière. Want dichters, ja die beschikken in hun kooi nu éénmaal over duizend stemmen… Enzoverder, enzovoort. In Watou is de kerk haar wijzers kwijt maar alles gaat rustig door. De riek grijpt in het stro. Lola, de merrie uit stal Léon, voeder je beter niet met eigen handen en de hommels, ja die blijven hoppig en hemels voor eeuwig en een dag. Watou blijft dat zomers opstapje voor wat naar het meer in ons doet verlangen. Al zullen veel inwoners zich dat, na het noodweer dat laatst in de Westhoek lelijk huis hield, liefst niet al te letterlijk meer willen nemen.

Extern:
Nog t.e.m. 09/09/07- WATOU: Poëziezomer - Een lek in het zwijgen: noise
Watou - 14u00 tot 19u00 op zondag vanaf 11u00 - 9/7/5€ - info.

Hommagedag Eddy van Vliet (1942 - 2002) met presentatie van zijn “Verzamelde gedichten” op zondag 2 september om 16 uur in de Sint-Bavokerk. Met deelname van Benno Barnard, Anneke Brassinga, Remco Campert, Paul Demets, Miram Van hee, Stefan Hertmans, Anton Korteweg, Koen Stassijns. Lula Pena (Portugal) zingt fado’s en Piet Piryns presenteert.

Eerder zorgde In Letterland al voor deze foto-impressie. Ook op het fotoblog van Michaël Depestele stonden enkele foto’s. En ook op deze eigenste rigolliaanse bladzijden blijven wij niet achter.

Zie ook nog:
EXPO: 't is zomer, 't is Watou! – Luk Lambrecht in KnackBlog en de impressies van Pascal Cornet op zijn onvolprezen Pascal Digital-blog onder de rubriek Een permanente hapering - Bijdragen 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7. De hele reportage van Pascal Cornet werd inmiddels ook gepubliceerd in Poëziekrant, nr. 5 - juli-augustus 2007.


Dit Watou-relaas is intussen - meer sprekend dan zingend - ook na te lezen op de Parlando-bladzijden!

Labels: , ,

maandag, juli 16, 2007

Roeien op eigen doft

Sinds gisteren staat mijn leesverslag over “Met de plezierboot mee”, de nieuwste dichtbundel van Mark van Tongele op de Poëzierapport-site. Over De dagwaak slaan, over glimpieperen en over Roeien op eigen doft. Over evenzovele Vantongelismen en tongeltonen gaat het. En over het plezier dat de taal in haar mooiste momenten en, het dient gezegd, in erg vaardige handen voor de amechtige lezers die we zijn achter de hand kan houden.

De volledige recensie “Dansen tot na sluitingstijd” is hier na te lezen.


Met de plezierboot mee - Mark van Tongele
Atlas, Amsterdam/Antwerpen, 2007
ISBN 9789045000268 - € 16,50


Labels: ,

donderdag, mei 03, 2007

Literaire Living - 20/5/2007






























Met Ruth Lasters, Bernard Dewulf, Paul Rigolle,
Peter Holvoet-Hanssen, Rino Feys & Reinout Verbeke
Presentatie: Johan Vandenbroucke & Ann Meskens
Muzikale tussenkomsten: Mira

Zondag 20 mei 2007 - 20:00 u.

Info & Reservatie: www.deschaduw.net

Editie 2 - zaterdag 3 mei 2008
Editie 3 – zaterdag 14 november 2009


Labels: , , ,

dinsdag, april 24, 2007

Afscheid van Magda

In memoriam Magda Castelein
(19/3/1946 – 21/4/2007)

























© foto Maaike Bearelle



De Tekenaar


Hoe hoorbaar fijn kaatst zij in
elke potloodlijn, gaat zij liggen
in zijn rake spat.
Hoe laveloos morst zij haar hoofd
zwart in zijn hand.

Zij rilt in zijig licht dat hij
voor haar drapeert.
Haar borsten heeft hij uitgekleed,
haar dijen okerig verwarmd.

Zij is een harp, muziek waarop hij
al zijn noden zet, waarop hij bezig
blijft zolang hij wil.

Straks krijgt zij de sprakeloze blik
gezet waarmee ze zwijgt, een blote voet
gemerkt waarop ze stijft.

Honig wordt hij nu hij haar heeft
uitgevloeid, haar handen toegeplooid
als boek waarin hij tekens bergt en
schaars gekleed in haar gaat wonen.

Zij wordt een hevig droevig dier
met wijde schoot en zachte winterpels en
wat hem verder aan haar bindt:

hij houdt van haar als van zichzelf.


© Magda Castelein


(uit ‘Druppelteller’)



Met droefheid en verslagenheid vernamen wij in het voorbije weekend het overlijden van Magda Castelein, gedreven dichteres en talentvol plastisch kunstenaar. De strijd met de ziekte waar ze al jaren het hoofd aan bood, bleek uiteindelijk al te ongelijk. Geroerd en dankbaar om datgene waarin ze ons liet delen, nemen wij op zaterdag 28/4/2007 afscheid. De afscheidsplechtigheid gaat door om 10:30 u in Parochiekerk 0.-L.-Vrouw ten Hemelopneming te Ruiselede.
Magda Castelein bundelde in het jaar 2002 picturaal en plastisch werk in ‘Druppelteller’. Laatst was ze nog erg blij om de tweede editie van het literair festivalletje “Zeven Dichters” mee te maken. Wat Magda ons gaf, gaat niet verloren.

Extern:
Magda Castelein bij “Zeven Dichters”
Druppelteller, een uitgave van uitgeverij P, 2002
Een kleine fractie van haar stem staat, dankzij Sylvie Marie, ook op “You Tube

Labels:

maandag, december 25, 2006

Open!





Het stembureau is open!

Labels:

vrijdag, december 15, 2006

Schrijffout

Wat Dighter ons laat weten:

DIGTHER is een schrijverscollectief van vaste en losse medewerkers. Het is behalve een literair tijdschrift met West-Vlaamse roots vooral ook een schrijffout. We jagen modaal Vlaanderen op de kast met onze eigenzinnigheid. Politiek kleurenblind en zonder navels om naar te staren. We houden van de reutel van Hugo Claus en waarderen tegelijk ongevestigd jong talent. Schrijven is schrappen. Tot er enkel zwijgen overblijft.

Digther in ‘Het Bedrijf' in Oostduinkerke.
Zaterdag 6 januari 2007 - 20u30. Met Danny Decaestecker (DACD), Wim Willaert, Joris Denoo en Hugo Verstraeten.

Labels:

vrijdag, december 08, 2006

Drie Theremins


Drie Theremins van Frank Pollet
vandaag opklinkend en thuiskomend in Sint Niklaas,
morgen overal elders!

Labels:

donderdag, november 30, 2006

Steunberen

Hoe noem je zo’n zaal? Een pacificatiezaal gevuld met, naar ik vermoed, alleen maar liefhebbers van menig mager en meukend woord. Een Min-nologenzaal? In elk geval maak ik mij sterk dat Mijnheer Richard voor één keer zeer van ons zou hebben gehouden. Een keurige avond was het gisteren in Gent. Als een volle hommage. Fien Sabbe laveerde met klasse, Yves ’T’Sjoen bedankte omdat hij bezorgen mocht, Christophe Vekeman deed wat dunnetjes zijn stukje over dat die ochtend ook al in de boekenbijlage van de Morgen stond, uitgever Wouter Van Oorschot overhandigde een eerste exemplaar aan Frank Beke en een fles aan Boekenmier Paul Luyten en Pjeeroo Roobjee die vatte met zijn eigen stem in één moeite door al de aanwezige schimmen van Minne samen. Dat het verzameld werk van Richard Minne door een Nederlandse uitgever en zoveel jaren na datum alsnog wordt uitgegeven, het wil wat zeggen. Maar geen geknies. Minne zou vanuit de coulissen hebben toegekeken en in zoverre ik hem met heel veel terugwerkende kracht en Marco Daane kan kennen zou hij de voorstelling van gisteren ongetwijfeld hebben afgedaan met een kwinkslag. Wel zou hij het met mij zeer hebben betreurd dat er zo weinig vrouwen op de voorstelling van zijn Verzameld Werk waren afgekomen. Net nu een nieuwe Nederlandse uitgever enkel nog vrouwen wil uitgeven (“Mannen jagen, vrouwen schieten raak“), leek het sterke geslacht (zo mocht ook Mijnheer Richard graag al onze verzamelde vrouwen heten) net iets teveel te ontbreken. Gezellig zeg gisteren. De zaal leek wel volgelopen met een bende bevlogen knorpotten. Averechtsen. Koppige Minne-lingen. Ouwe zeurpieten met rimmel onder de nagels. Steunberen… Al ben ik omwille van Mijnheer Richard, en zijn eindelijk voorgoed en schitterend Verzameld Werk, zoveel jaren later, natuurlijk wel wat graag één van hen. Eén van hen was ik gisteren, en ik wil hem blijven.

Notitie bij de voorstelling van het Verzameld werk van Richard Minne, Pacificatiezaal van het Gentse stadhuis, woensdag 29/11/2006.

Richard Minne, Verzameld werk. Gedichten, verhalen en een roman. Uitgeverij van Oorschot- ISBN 9028240675 -384 pagina’s - € 29.50.

Extern:
Wachten in Wupperthal 3 – Richard Minne, de Gentse nijdas die solo speelt in de Kleine zaal van de Contrabas
Verzameld Werk van Richard Minne in aantocht - bij De Papieren Man

Labels:

vrijdag, november 24, 2006

Blinde pauw

Een beetje laat om er hier nog mee uit te pakken maar ik wil het niemand onthouden. Alweer is er goed nieuws van het Borgesfront! Vandaag vindt van 12 tot 22 u doorlopend in Passa Porta een Borgesfestival plaats. In een heuse voorleesmarathon zullen al de literaire uitstapjes die Borges voor ons bij leven in petto had, belicht worden door iedereen die maar iets van hem voor wil lezen. Na de marathon (wedden dat Koen Fillet met die ontblote kroon van een knie van hem ook dit keer zijn start zal missen) is er het Grote Eerherstel. Dat Borges nooit de nobelprijs kreeg blijft immers een zware en onrechtvaardige, zelfs duistere machinatie van het literaire lot. Om daaraan alsnog te verhelpen wordt door Het Beschrijf, Passa Porta en de Argentijnse Ambassade in België een Premio Nobile uitgereikt aan Borges' weduwe María Kodama. Twee Belgische schrijvers (wie?) lezen daarover op de uitreiking een brief voor.
Helaas dien ik als zelfverklaard Borges-adept van het vroege uur bij dit alles zelf verstek te geven. Andere katten kruisen vandaag mijn paden. In naam van de Grote Blinde Pauw zal ik die vandaag graag voor jou geselen. Ik bedoel de katten, niet de paden, al lees je ook dat vanzelfsprekend alleen figuurlijk.

Borgesfestival – de voorleesmarathon - Passa Porta – Vrijdag 24/11/2006
De tentoonstelling “ B van Borges, Bibliotheek, Buenos Aires “ in Passa Porta blijft nog lopen tot 3/12/06.

Nog: Borges, het gedicht.

Labels:

zondag, november 12, 2006

Minnaar

Eerder heb ik mij al erg lyrisch uitgelaten over Vlaanderens meest vergeten dichter (en boer) Richard Minne. Een mens moet zich af en toe ‘ns flink laten gaan. Bij leven zou ik hem ongetwijfeld graag mijn vriend hebben genoemd, schreef ik in augustus 2003 als leesnotitie bij ‘De vrijheid nog veroveren’, de mooie biografie die Marco Daane over Minne schreef. Ik blijf het werk van Richard Minne en ook zijn levenslange en stille strijd die hij tegen een “veronderpasterd” Vlaanderen voerde, zeer genegen. Ook nu zijn de bruingekleurde oprispingen en reflexen van het soort Vlaanderen dat Minne veel liever uitspuwde dan hem als belangrijk dichter aan de borst te drukken, nog lang niet uitgewerkt. Meer dan ooit hebben we nood aan dwarsliggers en ‘zwartgallige humoristen’ als Richard Minne er één was. Het is dan ook met puur en ongezouten genoegen dat ik de plaats en de datum van een gebeuren van je welste mag noteren. Op 29/11/2006 wordt in Gent immers met de nodige luister het Verzameld Werk van Richard Minne (Gedichten, verhalen en een roman) voorgesteld. Een meer dan mooie reden, vinden wij dat, om hier in het-Arcadië-van-al-onze-plaatsen nog ‘ns in vol ornaat onze verzopen novemberakkers te verlaten!

Ge kunt gerust God en de liefde, de haat en de smart, de Vlaamse leeuw en de Colorado-kever, de universele solidariteit en de warme voeten bezingen. De dichter is vrij als een vis in het water. Het komt er maar op aan geen dode vis te zijn.” (Standpunten in de literatuur, 1948)

Uit:
Marco Daane, De vrijheid nog veroveren. (Richard Minne 1891-1965). Uitgeverij De Arbeiderspers, Open Domein nr. 39, 2001.


Voorstelling van het “Verzameld Werk” van Richard Minne, Gedichten, verhalen en een roman met Minne-minnaars tot in de dood als Pjeero Roobjee, Frank Beke, Wouter Van Oorschot, Christophe Vekeman, Yves T’Sjoen, en Fien Sabbe (gastvrouw).
Plaats en datum: Woensdag 29 november 2006 om 19u30 in de Pacificatiezaal van het Gentse stadhuis, Botermarkt.

Alle inlichtingen:
Boekhandel Walry, Zwijnaardsesteenweg 6, 9000 Gent, 09 222 91 67 en
Verspreidingscentrum Van Halewyck, Diestsesteenweg 71a, 3010 Kessel-Lo en uitgeverij Van Oorschot

Labels: