woensdag, oktober 15, 2008

Donsdekendik

Wim Opbrouck is als acteur en duizendpoot vaak een man naar ons hart. Begenadigd met een stem om op elk moment cokes te kunnen kloppen. Uitgerust ook met alles wat nodig is om meteen mee naar de oorlog te trekken. Tot wat ie zich dezer dagen leent in die sluimerende slome radiospotjes op Radio 1 voor Magnitude (Luxury Bedding) mag hier in dit huis evenwel op uitbundig geginnegap rekenen. Met gezwollen stem vol aangezette pathetiek probeert Der Wim ons – trachtend op wel zeer poëtische wijze – helemaal in functie van Magnitude in de juiste slaapmodus te brengen… "Leg je hoofd op een kussen van weelde..." Dit ligt er zo dik op! Zelden gezien hoe donsdekendik het er hier op ligt. Ook de thuissite van Magnitude gaat al net zo opgedirkt en donzig de warme weelde niet uit de weg. Dit is ongetwijfeld wat kunst moet zijn in de perceptie van designers. Een blanke lelie onder de rozen. Wollig tot in de overtreffende trap. Geen cliché zal men schuwen. “Een wolk van katoen”, “de geuren van het woud”... Zelfs “Het zilt van de branding” kan niet ontbreken… En over de radiospotjes zelf klinkt het: “De rustige en dichterlijke stijl werd behouden: vijf verschillende poëtische slaapgedichtjes, begeleid door een geraffineerd stukje contrabas en ingesproken door Wim Opbrouck.” Nou moe, geraffineerd. Misschien val jij voor de weelde van dit soort radiogeluiden en dito slaapgedichtjes. Wij zijn wat moeilijker. Om er bij te gaan liggen, zo irritant. Reclame die zich in poëzie probeert te vermommen, voor eens en voor altijd: weg ermee!

In de reeks “Laten we opzoeken wat ons ergert”

Labels: ,

vrijdag, november 16, 2007

Lappendeken

Momenten waarop de Radio nog mee het verschil kan maken... Gisteren nam theaterrecensent Pol Arias afscheid van Radio Eén. Het programma Mezzo ("Flirten met wat er gebeurt") groeide uit tot een spontane en bijwijlen roerende hulde van een pak Vlaamse theatermakers aan de man die - anders dan het groot en zot geweld van generatiegenoten als Wim Vangansbeke - met mildheid sprak en oordeelde. Luc en Stefan Perceval, Michael De Cock, Stany Crets, Guy Cassiers, Els Dottermans, Jan Fabre, Ivo Vanhove, Barbara Wijckmans… Iedereen deelde mee in de warmte van het wegdeinende ogenblik. Nog het pakkendst vonden wij het saluut van Lucas Vandervost. Hij las een sonnet waarbij we eerst wat vluchtig en voorbarig dachten dat het netzogoed van Nolens kon zijn geweest. Shakespeare! Een vertaling van sonnet 76. Pol Arias had na de beklijvende tussenkomst van Vandervost een paar muziekjes nodig om zijn ontroering weg te laten ebben. Afscheid nemen van Pol Arias als publiek theaterrecensent betekent in de eerste plaats afscheid nemen van een integer man die zijn woorden wist te kiezen. Zelf dramaturg van opleiding zagen we hem zelden in de val van de rancune trappen. Zijn liefde voor het toneel en niets dan het toneel ("Elke avond gebeurt het! Elke avond gaat nog altijd het licht uit!") wist het toch maar mooi en telkens weer te halen.

Van Koningsdag 2007 wil ik niet het arm- en rampzalige politiek gegeven onthouden van een aantal vergenoegde koekoeksjongen die in hun klamme kortzichtigheid al maandenlang een heel land weten te gijzelen… Nee, ik onthou dat ook in dit lappendeken van een land integere stemmen komen en gaan. Al de rest is larie.

Een aantal fragmenten over het afscheid van Pol Arias zijn tot nader order nog te beluisteren via de Radio Eén-site. (1, 2, 3, 4)


Labels: ,