vrijdag, september 18, 2009

In staat van september

Alweer “In staat van september”! Het wordt dus tijd om hier nog ‘ns aan te knopen met de Achterafstraatjes van waar we gebleven waren. Niets staat stil you know. Dingen gebeuren. Dingen gaan. Krantenabonnementen opgezegd. (Wég met die Laatste Nieuws-koppen van Het Nieuwsblad!). Flarden geschreven. Grote verwijzers vastgelegd. Artikel 22 quater uitgespeld. Godenslaap (!!!) en Larsson gelezen (Salander!). Weggewandeld. Zeer aangename maxima meegenomen. In de kluts de bal gevonden.

Fading gezien. Voices across the plain. Decock. Sophie Calle (Prenez soin de vous !!!). In Knokke op de dijk gelopen, koffie gedronken aan de Watersportbaan. Het wonder verwelkomd. En het voor het eerst Odette genoemd! Dingen genoteerd. Mezelf verloren. Een drukproef nagevlooid. Berichten geforward en bewaard. Berichten uitgestuurd. Berichten nagelaten...

Het gaat hier (en elders) alsmaar harder door. En veel, zo besef ik, is er hier bij nader inzien niet van te merken. Gelukkig maar, zo denk ik nu. De cryptiek van de dagen zal die van de oude dagen zijn. Zeenzucht is er hier maar zelden bij. Ach wat, een aardappelveldje van een weblog als dit. Een tijd is het alles. Een tijd is het niets. En zo mag het zijn. De knip zit er hier al een tijdje op, ik geef het toe. Niettemin mag ik jullie hier de komende dagen (en weken) in geen geval een aantal dwingende dienstmededelingen onthouden. Straks verschijnt er van deze jongen immers nog ‘ns een dichtbundel. Van het hart een steen, een uitgave van het Poëziecentrum, wordt op 23 oktober 2009 in de Werf in Brugge voorgesteld. Nu al iedereen welkom, zou ik zeggen. Ook mijn cahier We zullen dauw van je maken dat ik voor de VWS mocht samenstellen over het leven en werk van Magda Castelein is al een tijdje beschikbaar. Verder is ook de nieuwste Digther al even uit. Op één en ander kom ik hier in de komende dagen (en weken) vanzelfsprekend nog uitgebreid terug. De herfst zal schitterend zijn, het is de titel van een alsnog ongelezen Siebelink-boek. Laat het hier voor één keer ook een oproep zijn.

Labels:

woensdag, mei 27, 2009

Werkend aan

In de ochtend, om half zes, noemt iemand mij “Liefste denker over kunst”. Dat heb ik graag; zo mag ik het horen. Aangesproken te worden door iemand waarvan ik ten zeerste hoop dat zij ook nog iemand is die het kan weten. “Liefste denker over kunst”... Een glimlach als een kruisbestuiving vult meteen mijn kamer. Kamerbreed. Volmondig. Mijn blik dwaalt af naar buiten. Het is al licht. Ik hoor de houtduiven koeren. De hagelbollen blijven enkel nog een herinnering. De maïs – de saaiste van alle saaie vruchten - groeit als kool. Werkend aan de fataliteit van dode hoeken. Mei is ontploft in mij. Laat nu maar juni komen. Met een bestemming. En de onverbiddelijkheid van een reis waarvan nu al zeker is dat ze mij ergens heen zal brengen.

Labels: