woensdag, oktober 14, 2009

Met elke sterveling

Als de moral is goe, benen kunnen alles”. We glimlachten er laatst nog om. Eén van zijn quotes was het waarmee je hele wielercitatenboeken kon vullen. In dat nederlands met haar op, dat geborneerde Ploegsteerts van hem. Een stoute uitspraak, een boutade of een kwinkslag, wat het ook mocht zijn, nooit zat Frank Vandenbroucke er om verlegen. “Als de moral is goe, benen kunnen alles”. En

















nu, na het onafwendbare, na alles wat al jaren was aangekondigd is daar de uitputtingsslag van de clichés, de dodelijke slijtage van de grote dode woorden. Patati en patata. Vdb si en Vdb la. Iets in de zin van, dingen als “Only the good die young” of “I hope I will die before I get old”. Maar God is dood en Sartre ook. Men zal hem roemen als een groot stylist. Een kunstenaar, een entertainer, “een crooner op de fiets". Frank had klasse. Frank was een schitterend coureur, maar breekbaar, o zo breekbaar.” Niet uitgerust noch voorbestemd om “zuinig” te leven. Gedoemd om uit te blinken, was hij. Met een natuurlijke aanleg om zich te onderscheiden. Telkens weer legde hij de lat tot waar zijn benen het hoofd allang niet meer konden volgen. Ze laten hem opnieuw aan het woord vandaag. We horen hem praten alsof hij nog leefde, en glimlachen opnieuw. Een keikop, was het. Mét een krak in het hoofd. Niets goddelijks was hem vreemd. Enkel en alleen omdat wij dat zo graag wilden. Maar de goden zelf, nee die geven niet thuis vandaag. Geen uitleg. Ze twitteren niet met ons vandaag. Niet met gewone stervelingen. Laat ik dus tot nader order alleen maar dat ene beeld bewaren, Frank, het afgeronde beeld van die grote droom die als een kogel in jouw hoofd ging hangen. Laten we hem – rond als een wiel – maar uit blijven dragen. En gedenken dat met elke sterveling de plicht van hij die achterblijft telkens weer wat groter wordt.

Gisteren en vandaag, overal en op alle zenders: De dood van Frank Vandenbroucke.

Labels: ,

zaterdag, juni 13, 2009

Spotten

Uitgebreid gedacht: Wie zo schaamteloos de spot drijft met een ouwe kraker als de Mont Ventoux zoals Alejandre Valverde dat donderdag laatst deed, die is nog niet thuis. Vroeg of laat revancheert zo’n berg zich op de renner. Wees daar maar zeker van. Men zal niet spotten met een monument!. Vroeg of laat wordt ook de hoogdravende Spanjaard met de kalende kruin het slachtoffer van de berg van de kale kruin. De wraak zal zoet zijn en ik met overtuiging een groot supporter van het lot.

In de reeks: “Vroeg of laat revancheert een berg zich. En geef hem ‘s ongelijk.

Extern:
Dauphiné-Liberé – editie 2009 - Rit 5 Valence-Le Mont Ventoux, 154 km
Mont-Ventoux – De kale berg

Rubriek : Het hart van Bitossi

Labels:

zaterdag, februari 28, 2009

Meer van modder dan van mens

Hoe, wat het nieuwe wielerseizoen? In Gent, zeg je… Waar dan in Gent? Aan het Smak? Serieus? En dat zoveel vragen daarbij mooier klinken dan enig antwoord ooit in het hoofd kan laten resoneren… Je meent het! En zo ja waarom niet? Wielvormig, zeg je, wielvormig. Naven en regelneven. Spaken. Rond en gelaten. Vol van trivialiteiten. Niet om aan te zien, maar om af te zien? Tussen goed en kwaad worden wij geschreven... Meer van modder dan van mens. Glad als spek. Weg met die vlaggen! Dat gemobiliseer. Weg met die ouwe kloteleeuw. Rodania!!! Rodania here we come!!! Het jongensboek klapt open. Mijn hoop zal tikken. Mijn ravijn zal slaan. Michelbeke, Goeferdinge, Nederbrakel… Jij freaky krankpedaal, klopgeest van Foreest en Molenberg, jij met dat eeuwig zeurend en zingende Bitossihart van jou. Muiterij, Smarre, Donderberg... Van jou mag het… Voor de volle honderd pond mag het vandaag alweer en opnieuw beginnen!

Vandaag hier en op alle zenders de Omloop Het Volk Het Nieuwsblad.
En ook, wat had had je dan gedacht, ook op Het hart van Bitossi


Labels:

zaterdag, juli 05, 2008

Zoekterm

Al de namen… Daar zijn ze weer! Op Super Besse of Hautacam. In Brest, op weg naar Foix, in Nîmes en in Saint Amand Montrond. Of Evans zichzelf van zijn ouwe eigen sokkensaaiheid redt. En Valverde, wordt ie beter met het dunnen van het haar. Rijdt hij voor zichzelf of enkel maar een zachte vernieling bij elkaar. Wat Kim Kirchen kan? Allitereren, zeker wel. En keer op keer naar de bodem van zijn krachten gaan. Zoals in de Waalse Pijl slakken zoekend voor al zijn zout. Is hij het of een ander op de Alp? Wie telefoneert zijn sprong, wie gaat er al van in de zesde bocht… Luiden de klokken nu al voor Soler (de gems). Devolder uit Sellewie, kraakt hij of kraakt hij niet. Cunego? Menchov, Kohl en Fothen! Lovkvist, Kreuziger en Vaughrenard. Zubeldia, Ricco en Brutus Fabian, de laatste Cro Magnon. Kuschynski, Nibali... De Schleck’s en de Sanchez-sen. Samuel en Luis Léon, geen familie van elkaar. Amaël Moinard! De ouwe Sastre, op de leeftijd van het kruis. Pereiro Sio, Ludovic Turpin, Popo Popovych... Mijn fort: Frederik Willems en Maxime Monfort! Marsio Bruseghin en Sylvester Szmyd, de Pool. Konstantin Siutsou, Amets Txurruka Ansola, Inigo Landaluze Intxaurraga… Dmitriy Fofonov, Giampaolo Cheula, Martijn Maaskant, rocking on the bike...
Vansummeren op de kop, voor eeuwig en een dag. Burghardt hersteld en wel. Man-bewoner Cavendisch, Freire voor het volle groen. Mc Ewen, Haussler, Chavanel, see you later Ciolek. Geef de laatste achthonderd voor één keer, voor die ene keer maar aan Gilbert... Efimkin, Clement en Posthuma... Al de namen!

Maar wel geen Dekker en geen Klöden. Geen Gesink en geen Gerdemann, Geen Leipheimer, geen Boonen, geen Contador. Wie dit jaar wint zal maar beter niet afwezig zijn. Iemand moet ons toch ‘ns redden van die Bobo’s van het Aso en hun halfslachtigheid! Geef ons zelf maar liever die Myoto-lift of wat ouwe Cohenkoorts... Hoewel... drie weken Frankrijk. Altijd zal het sterker zijn: drie weken lang alle mappen, al die mooie namen ingeruild voor die ene zoekterm “Jongenstijd”.

Vanaf vandaag overal en op alle zenders, van Brest tot in Parijs, versie 95 van de Tour de France.

Afdeling: Het hart van Bitossi.

Ill."de Mateloze blik van Hilaire Couvreur"


Labels: ,

zaterdag, maart 01, 2008

Tornen

Elk jaar merk ik, zo rond dit tijdstip, dat aan hele happen van mijn particulier gedachtengoed niet veel meer valt te tornen. Voetbal is een spel(letje), maar de koers, ha mijne jongemannen en heren, da’s toch nog wat anders. Ondanks alle domme (en af en toe ook pijnlijk terechte) extra-sportieve commotie van de voorbije jaren, is en blijft de koers van een andere orde. De nacht lijkt op een dag. Ontij geselt de ramen. In Haaghoek, Donderij en Lippenhove, op Trieu en Eikenberg kleeft de aarde aan de hemel... Er zullen lijken aan de finish komen. De woorden vatten exact samen wat we bij het begin van elk nieuw wielerseizoen in de kranten willen lezen. Wat we willen zien, wat we willen horen… Voor het eerst sinds twaalf jaar komt de Omloop Het Volk weer thuis, heet het. Als vanouds gaat het weer van Gent naar Gent. Ach, alles lijkt tegenwoordig gerestyled te moeten worden. Is het de radio niet dan zijn het wel de televisiestudios... Is het Martine Tanghe niet, dan is het wel Kobe Ilsen... De Omloop het Volk ontsnapt niet aan de trend. Misschien is dat (en de lieve centen) ook de echte uitleg waarom men tegenwoordig van mening is dat elke wielerkoers op de Ronde van Vlaanderen moet gaat lijken… Maar laat ik vandaag over dit en andere dingen die mijn geliefde sport steeds weer in nesten weten te werken, maar niet teveel prakkiseren. Het heeft weinig zin het om het met pakken goeie wil over nieuwe bezems te hebben als die gedateerde dingen toch maar gedoemd zijn om weg te kwijnen in fel-gescleroseerde handen... Laat ik vandaag – en het mag voor de gelegenheid best wat harder klinken - met jou maar hopen op een knaller van een wegseizoen. Ik ben er nog niet helemaal uit over wat mij dit jaar nog het meeste plezier zou doen… Een glanzende toptienplaats in de Tour voor Stijn Devolder. De overwinning in Milaan San Remo van Philippe Gilbert of die van Nick Nuyens in de Ronde Vlaanderen. De E3-prijs in de pocket van Bert Dewaele of Gorik Gardeyn die eindelijk zijn eerste semiklassieker binnenrijft… En de rest, o ja, verdeel die maar met gerust gemoed tussen Tom Boonen, Pippo Pozzato en... Maxime Monfort!

Vandaag, vlak bij het Smak en aan de poorten van het Hisk – nooit kwam de Koers dichter bij de Kunst – en ook, hier en op alle zenders: de Omloop Het Volk, editie 2008.
Zie voor nog meer wielervertier ook: 8000 punten en géén ééntje minder...

Rubriek: Het hart van Bitossi


Labels: ,

zaterdag, februari 16, 2008

Het Buitenblad

Voor wie zijn handen gebruikt, heeft het alles vandoen met specie. En met spouwmuren. Wie het daarentegen vooral met de benen doet, weet wat er staat te gebeuren als jij (of een ander) hem het buitenblad opgooit. Handen- of benenwerk, en op zo’n opgetuigd glitterend koersvehikel of niet, voor harde watjes of niet, feit is dat Het Buitenblad – ooit nog als label in mijn eigen wielerkolommen gebruikt - vanaf maandag e.k. als heus literair wielerblad in de winkels ligt. Of het blad er net als zijn Nederlandse lichtend voorbeeld de Muur, meteen een lap op zal geven, valt nog wat af te wachten. Het eerste nummer is in elk geval een themanummer dat opgehangen wordt aan – daar heb je hem weer - de figuur van Tom Boonen, al valt dat opgehangen worden bij nader inzien nog best mee. Het Buitenblad 2008/1 bevat, en da's het minste wat je er nu al over kunt zeggen, zeer uiteenlopende bijdragen van Frederik Backelandt, Agnes Boonen-Melis, Loes Geuens, Philip Hoorne, Robert Janssens, Herman Laitem, Luc Lamon, Jean-Marie Leblanc, Dirk Nachtergaele, Ronny Neirinck , Paul Rigolle, Jacques Sys, Annemie Struyf, Karl Vannieuwkerke, Eric Van Rompuy, Rik Vanwalleghem, Willie Verhegghe en Bert Wagendorp.

Een peloton gelijk!

Mijn eigen bijdrage aan het eerste nummer bestaat uit vijf wielergedichten die je wat mij betreft best met gerust gemoed mag rangschikken onder het motto “De dichter als coureur”. Meer info over het Buitenblad, een uitgave van Roulartabooks in samenwerking met het Roeselaarse Wielermuseum, en over de voorstelling op maandag 18/2/2008 heb ik voor de aardigheid ook nog ‘ns hier bij elkaar gezet.

Labels: ,

vrijdag, februari 15, 2008

Sjas Patat

Gisteren, zelfs op Valentijn, mezelf als eeuwige Bitossifreak vermomd! Wielerjaar 2007 van Karl Vannieuwkerke en Les Supappes gezien in de Verrekijker. Na “Surplas” nu "Sjas Patat", het tweede programma op rij al dat bij de Diksmuidse wielerjournalist ongetwijfeld voor veel boter bij de vis moet zorgen. Ik had de indruk dat Les Supappes de vorige keer net iets voller klonken al blijft Kathleen Vandenhoudt op zo'n avond moeiteloos alle Laura Lynn’s van Vlaanderen in haar binnenzak stoppen. Het is en blijft natuurlijk wél de gezamenlijke liefde voor de koers die Vannieuwkerke én zijn publiek (een bende wat oenig ogende wielerliefhebbers zoals ik er zelf ook één moet zijn) staande houdt. En de filmpjes dankzij het recente Vrt-archief. Ik weet nog altijd niet goed wat ik moet denken van het gegeven dat wie met zijn gezicht op televisie komt, blijkbaar alleen al per definitie daardoor volle zalen lokt. Wat niet betekent dat ik niet op bepaalde momenten erg genietend op mijn wankel Verrekijker-stoeltje bij deze voorstelling heb zitten grinniken. Een paar mopjes van Karl hadden weliswaar een baard van meerdere dagen, maar ze werkten wel. (Alluderend bijvoorbeeld op het eindejaarsvakantielief van Tom Boonen van zestien jaar: "Ha ja, da’s heel logisch met Tom, zo’n jong lief. Het is een sprinter hé. En sprinters hebben maar een heel klein gaatje nodig…"). Je kunt met behoorlijk wat gemengde gevoelens van Sjas Patat - Wielerjaar 2007 vandaan komen maar het mag gezegd: Karl Vannieuwkerke weet ook nu weer de ambitieuze ondertitel van zijn voorstelling toch maar mooi waar te maken. Sjas Patat is "Een absolute aanrader voor wie van wielrennen houdt en voor wie er een hekel aan heeft".

Karl Vannieuwkerke & Les supappes – Wielerjaar 2007 (intussen volledig uitverkocht)
Surplas en Sjas Patat, de boeken bij Lannoo


Labels: ,

zondag, september 30, 2007

Slikken

Zadelpijn (7)

Vandaag wordt in Stuttgart het WK wielrennen op de weg verreden. Dat zou voor elke wielerliefhebber een feest moeten zijn. In het amechtig witter dan wit willen wassende Stuttgart kan dat vandaag helaas allang niet meer het geval zijn. Tenzij je blind en doof bent natuurlijk, en recent toch nog op die andere planeet zou zijn terechtgekomen. Wielrennen blijft de mooiste sport van de wereld maar het amechtige geklungel van de verantwoordelijken op alle wieleréchelons van de voorbije maanden grenst aan het ongelooflijke. Geen enkel ander sportproduct, dat in zich maar evenveel sportheroïek verzamelt, wordt amateuristischer aan de man gebracht dan het internationale wielrennen. Wat de Duitse organisatoren van het Wk er de voorbije weken onder aanvoering van wouldbe ijzeren rijnaak Susanne Eisenmann van bakten, sloeg werkelijk alles.Qua schertsgehalte moet de vertoning van Stuttgart nauwelijks onderdoen voor wat de Vlaamse en Waalse politici er tot dusver bij het formatieberaad van hebben gemaakt. En ook nu weer zijn wij het die gegêneerd het hoofd afwenden om alles lijdzaam en bolstaand van de plaatsvervangende schaamte te ondergaan. Vandaag krijgt een wielrenner een regenboogtrui aangetrokken. Als een pop zal de winnaar van Stuttgart door de hoge omes van de bonden worden aangekleed. Hoelang duurt het vooraleer de centrale figuren van het wielrennen, de coureurs zelf, eindelijk ‘ns opstaan om dit alles niet meer – excuseer ons het woord – te slikken. Het Wereldkampioenschap op de weg. Er wordt in dit hardleerse wielerhuis nog altijd reikhalzend uitgekeken naar een mogelijke spetterende finale. Naar een pleit dat wordt beslecht. Alleen kan ik mij niet herinneren dat dit Hart van Bitossi er bij het kwalijk sudderende potje dat de wielerbonzen er intussen van hebben gemaakt ooit zo heeft zitten bloeden.

Extern: Vandaag overal en op alle zenders behalve op ZDF het WK wielrennen op de weg.

En o ja, maar dit geheel en al terzijde, volgens mij wordt ondanks alles vandaag in Stuttgart niemand minder dan Filippo Pozzato tot grootste wielerpipo van het jaar gekroond. Al mag het – Herr Dewever - voor één keer ook een Waal zijn met karakter.

Rubriek: Het hart van Bitossi

Labels: ,

zaterdag, februari 25, 2006

Er zit een Briek in elk van ons



Foto © Paul Rigolle – Er zit een Briek in elk van ons - 2006



Briek



De drinkbus van de flandrien rust
in de houder als in een vuist. Hij zegt
niet veel. Zijn woorden weten beter.
De bluts en de buil is wat hij hebben wil
en heel veel drek en slijk en regen.

Geef hem ballast mee om weg te keilen
op het einde. Geef hem zieletogen.
Kanarieberg of Paddenstraat. Foreest
of Kwaremont. Er zit een Briek in elk
van ons. Elke helling wil hij op. Hij kent

geen mededogen. Hij kreunt en steunt,
houdt niet van acteren. Hij speelt
alleen Zichzelf en telkens weer,

telkens weer is het er over.




© Paul Rigolle – Za 25/02/2006 – Er zit een Briek in elk van ons
Rubriek: Zoals het licht een late foto.

Briek, een gedicht n.a.v. de Belgische start van het nieuwe wielerseizoen.
Zie voor Megabike- en andere nonsens ook Het hart van Bitossi.

Labels: